Διατροφή Διατροφή και τροφή
Σιδηροπενία: διατροφική και φαρμακευτική αντιμετώπιση
Written by Χριστίνα Μακρατζάκη, Διατροφολόγος – Διαιτολόγος, MSc στη διατροφή του ανθρώπου, University of Sheffield, UK
Ο σίδηρος που προσλαμβάνεται από τα τρόφιμα διακρίνεται σε αιμικό και μη αιμικό. Τα ζωικά τρόφιμα περιέχουν τόσο αιμικό, όσο και μη αιμικό, ενώ στα φυτικά τρόφιμα βρίσκεται μόνο ως μη αιμικός. Ο αιμικός σίδηρος έχει μεγαλύτερη βιοδιαθεσιμότητα συγκριτικά με τον μη αιμικό. Ο σίδηρος που προέρχεται από τα λαχανικά (μη αιμικός σίδηρος) απορροφάται σε ποσοστό 0,5%- 6%, ενώ ο αιμικός σίδηρος απορροφάται σε ποσοστό 8%-40%. Ο σίδηρος που προσλαμβάνεται από την τροφή κυμαίνεται σε 10-15mg, και από αυτά απορροφάται το 10-15%.
Διαβάζοντας τις εξετάσεις αίματος για την αναιμία και το σίδηρο 1
Written by Χριστίνα Μακρατζάκη, Διατροφολόγος – Διαιτολόγος, MSc στη διατροφή του ανθρώπου, University of Sheffield, UK
Με τον όρο αναιμία ορίζεται η μείωση των επιπέδων των ερυθρών αιμοσφαιρίων ή της αιμοσφαιρίνης. Μέχρι σήμερα έχουν περιγραφεί περίπου 400 είδη αναιμίας. Για αυτόν τον λόγο θα επικεντρωθούμε στην πιο συνηθισμένη εμφάνιση αναιμίας την σιδηροπενική. Ως σιδηροπενία ορίζεται η ελάττωση του συνολικού σιδήρου στο αίμα. Η μείωση γίνεται σταδιακά και αν δεν αντιμετωπισθεί άμεσα, οδηγεί σε αναιμία. Στο πρώτο στάδιο μειώνονται τα αποθέματα του σιδήρου, το οποίο φαίνεται στα μειωμένα επίπεδα της φερριτίνης. Στη συνέχεια επηρεάζονται τα επίπεδα των πρωτεϊνών που μεταφέρουν τον σίδηρο, ενώ στο στάδιο της αναιμίας έχουν επηρεαστεί καθαρά τα επίπεδα της αιμοσφαιρίνης και του αιματοκρίτη.Διαβάζοντας τις εξετάσεις αίματος για την αναιμία και το σίδηρο 2
Written by Χριστίνα Μακρατζάκη, Διατροφολόγος – Διαιτολόγος, MSc στη διατροφή του ανθρώπου, University of Sheffield, UKΒΙΟΧΗΜΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ
ΣΙΔΗΡΟΣ
Ο σίδηρος αποτελεί βασικό ιχνοστοιχείο, το οποίο περιέχεται στην πλειοψηφία των ανθρώπινων κυττάρων και συντελεί σημαντικά στην σωστή λειτουργία του οργανισμού. Ένας ενήλικας 70 κιλών περιέχει περίπου 4γρ σιδήρου. Από αυτά, τα 2/3 περίπου χρησιμοποιούνται ως λειτουργικός σίδηρος με την μορφή κυρίως της αιμοσφαιρίνης, αλλά και σε ένα λιγότερο βαθμό, της μυοσφαιρίνης. Τα υπόλοιπα βρίσκονται αποθηκευμένα με την μορφή της φερριτίνης και της αιμοσιδηρίνης. Ένα μικρό ποσοστό είναι συνδεδεμένο και σε κάποια ένζυμα (τρανσφερίνη).