Dr Plus - Diatrofi

Ημερολόγιο Δίαιτας

Ημερολόγιο δίαιτας 24/9/2012: Οι νεράιδες

Μεγαλώνοντας παιδιά, ανακαλύπτεις ότι υπάρχει μία περίοδος της ζωής τους που θα μπορούσες άνετα να την ονομάσεις ΓΙΑΤΙ. Είναι η φάση που ο κόσμος γύρω τους αποκτά σιγά σιγά νόημα και η παιδική περιέργεια γιγαντώνεται. Γιατί το ένα, γιατί το άλλο, γιατί λειτουργεί αυτό έτσι, γιατί κάνει αυτό το άλλο. Σίγουρα είναι η πιο κουραστική αλλά συνάμα η πιο διασκεδαστική περίοδος μέσα από την οποία μπορεί ένας γονιός να περάσει τα μηνύματα που πρέπει και να δώσει τις πρώτες γενικές κατευθύνσεις για μια σειρά από θέματα συμπεριφοράς αλλά και ένταξης στην κοινωνία.

Πολλές φορές όμως και ειδικότερα στο θέμα της διατροφής, η αντιμετώπιση απέναντι στα παιδιά δεν είναι αυτή που πρέπει. Είτε γιατί ο κουρασμένος γονιός δεν έχει το κουράγιο ή την υπομονή να εξηγήσει στο παιδί γιατί πρέπει να φάει κάποιο τρόφιμο ή γιατί το παιδί πρέπει να ακολουθήσει κάποια διαδικασία ή συμπεριφορά. Εδώ ανοίγουν δύο λάθος δρόμοι. Ο πρώτος είναι της εύκολης λύσης και επιλογής, να ετοιμάσει κάτι γρήγορο, πρόχειρο και εναλλακτικό για φαγητό ή να προσπεράσει ή ακόμα χειρότερα να αποδεχτεί μία λάθος συμπεριφορά του παιδιού. Ο δεύτερος λάθος δρόμος είναι να χτίσει μία θεωρία φανταστική πολλές φορές παραμυθένια για να πείσει το παιδί στο να φάει κάποιο φαγητό ή να συμμορφωθεί με τη συμπεριφορά που προσπαθεί να επιβάλει.

Για την πρώτη λάθος αντιμετώπιση σε σχέση με την κατανάλωση του φαγητού έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Τα παιδία αρκετές φορές δοκιμάζουν τα όρια ανοχής των γονιών και προσπαθούν να επιβάλλουν την δική τους θέση, να «ασκήσουν τη δική τους εξουσία» προσπαθώντας να περάσει απλά το δικό τους. Και το πεδίο του φαγητού είναι ένα εξαιρετικά βολικό και προνομιούχο πεδίο στο οποίο μπορούν άνετα να παίξουν αυτό το παιγνίδι.

Από την άλλη αρκετές φορές η μονοτονία και η ρουτίνα στο πρόγραμμα φαγητού της οικογένειας, αποτέλεσμα της καθημερινής ρουτίνας, κουράζει τα παιδιά ή παρουσιάζει συχνά μπροστά τους τα ίδια φαγητά, με την ίδια μορφή και την ίδια γεύση ( που μπορεί κιόλας να μην τους αρέσει). Καλό λοιπόν είναι πριν ακουστεί η ερώτηση «γιατί μαμά/μπαμπά» τρώμε συνέχεια φακές να έχουν προσπαθήσει οι γονείς να υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία σε γεύσεις και σε είδη φαγητών. Παραπέρα θα πρέπει και οι ίδιοι να δίνουν το καλό παράδειγμα. Η αφοπλιστική ερώτηση «γιατί μαμά/ μπαμπά δεν τρως τις φακές;» σίγουρα έχει συνέχεια στο «αφού δεν τις τρως εσύ γιατί πρέπει να τις φάω εγώ;».

Το καλό παράδειγμα πρέπει να το δίνει ο γονιός επίσης και στην καθημερινή συμπεριφορά στο τραπέζι στον τρόπο που τρώει και στο τρόπο που διαχειρίζεται το φαγητό. Φυσικό είναι τα παιδιά να θέλουν να «παίξουν» με το φαγητό τους ή να «διασκεδάσουν» την ώρα του φαγητού. Πρέπει όμως να ακολουθήσουν τη υπόλοιπη οικογένεια στο τραπέζι για το φαγητό και να μάθουν ότι αυτό αποτελεί μια συλλογική οικογενειακή διαδικασία που έχει τους δικούς της εσωτερικούς κανόνες και τις δικές τους παραμέτρους.

Το πρόβλημα με τους γονείς πολλές φορές είναι ότι προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα και την πληροφορία που πρέπει να έχουν τα παιδιά, με ένα λάθος τρόπο σχεδόν παραμυθένιο. Μιλάνε στα παιδιά με όρους υπεροχής και χρησιμοποιούν δεδομένα και παραδείγματα που περισσότερο συσκοτίζουν τα πράγματα και τα μπερδεύουν, παρά δείχνουν την πραγματικότητα και την αλήθεια. Γιατί κανένα φαγητό δεν αποτελεί νεραϊδοτροφή ούτε μεταμορφώνει κάποιον σε γίγαντα. Δεν υπάρχουν κρυμμένες μαγικές ιδιότητες στα συστατικά τους ούτε όλη η δύναμη είναι φυλαγμένη στη τελευταία μπουκιά. Αν πείσεις ένα παιδί ότι για να γλυτώσει τον μπαμπούλα ή το κακό τέρας / σκύλο / άνθρωπο πρέπει να φάει όλο το φαγητό του, τότε έχουμε κάνει 2 λάθη στην συσκευασία τους ενός. Έχουμε πείσει στο παιδί να φάει όλο το φαγητό του ακόμα και αν έχει χορτάσει και το θέλει και ταυτόχρονα έχουμε δαιμονοποιήσει το σκύλο ή κάποιο άνθρωπο. Και μπορεί όσο μεγαλώνει να καταλάβει ότι δεν υπάρχουν κρυμμένα τέρατα πίσω από την πόρτα που θα ορμήσουν να το πάρουν αν δεν φάει το φαγητό του, όμως μπορεί να έχει φωλιάσει καλά μέσα του η φοβία και η προκατάληψη για ανθρώπους ή ζώα.

Από την άλλη η βασική σχέση γονιού και παιδιού μπορεί και πρέπει να βασίζεται στην αλήθεια και την εμπιστοσύνη. Ακόμα και στο θέα του φαγητού η επικοινωνία πρέπει να γίνεται με όρους ειλικρίνειας και αλήθειας μακριά από ψεύτικες χαριτωμένες ιστοριούλες που εύκολα θα το κουράσουν, σύντομα θα το προβληματίσουν για την αξιοπιστία τους και θα υπονομεύσουν την σχέση γονιού και παιδιού. Γιατί οι διατροφικές συνήθειες και προτιμήσεις θα μείνουν και οι νεράϊδες θα χαθούν. Και τα παραμύθια πολλές φορές στην αληθινή ζωή έχουν άσχημο τέλος.

Σχετικά με τον δημιουργό

Diatrofi.gr | Διαχειριστής

Από τη συντακτική ομάδα της επιστημονικής ομάδας Διατροφή. Σύντομα θα συμπληρωθούν τα συνολικά στοιχεία του δημιουργού.