Dr Plus - Diatrofi

Καθημερινή Διατροφή

Διυλίζοντας τον κώνωπα…

Ανάβω ένα τσιγάρο. Σκέφτομαι! Πως την πάτησα έτσι εγώ; Εγώ να αρρωστήσω; Από πού και ως πού; Εγώ, που δεν έφαγα ποτέ πανσέτα και λουκάνικο και ας ήτανε γιορτή! Εγώ, που την έβγαζα μόνο με φιλετάκι κοτόπουλο ψητό στην κουζίνα! Για κάρβουνα, ούτε λόγος! Σιγά μην άφηνα εγώ το καμουφλαρισμένο κοτόπουλο με την μουστάρδα του και το λάδι του και το πιπεράκι του και το αλατάκι του αλλά και μ’ αυτούς τους καταραμένους υδρογονάνθρακες από την κάπνα του κάρβουνου να περάσουν στο σώμα μου.

 

Μια φορά μόνο στην ζωή μου με κατέβαλαν οι δυνάμεις μου και δεν άντεξα και υπέκυψα στην μεθυστική μυρωδιά εκείνου του κολασμένου γύρου που ζαλίζει κατεβαίνοντας την Αριστοτέλους. Αλλά ακόμα και τότε θυμάμαι να είχα ξεδιαλέξει προσεκτικά ένα προς ένα τα κομμάτια αφαιρώντας όλο το λίπος που υπήρχε μέσα. Μια χούφτα λίπος έβγαλα όταν τελείωσα! Το θυμάμαι καλά! Δεν άφησα αυτό το θάνατο να περάσει μέσα μου!

Εγώ να αρρωστήσω; Εγώ, που δεν υπέκυψα ποτέ σε εκείνα τα cookies στην Αγίας Σοφίας που η ευωδία τους σου διαπερνά το σώμα προκαλώντας σε κάθε σου κύτταρο την λαχτάρα να ενδώσεις… να μη ξέρεις αν θέλεις πρώτα να τα φας ή να τα μυρίσεις ή να τα τρίψεις στο πρόσωπο σου για να μείνεις με την μυρωδιά τους μέχρι την άλλη μέρα το πρωί!

Εγώ, που δεν έφαγα ποτέ στην ζωή μου σολομό και ας λένε οι ειδήμονες ότι είναι γεμάτος ω-3! Ξέρει κανένας τους πόσο υδράργυρο μαζεύει στο λίπος του αυτό το άθλιο ψάρι; Ξέρει κανείς τους πως αυτή η ουσία συσσωρεύεται στο σώμα μας και μακροπρόθεσμα μπορεί να μας προκαλέσει καρκίνο; Τους έχει ενημερώσει ποτέ κανένας; Τι στο καλό μάθανε στα πανεπιστήμια τους;

Ανάβω ένα τσιγάρο.

Εγώ να αρρωστήσω; Γιατί;

Και να ‘μαι σήμερα με την διάγνωση στο χέρι. Καρκίνο στον πνεύμονα… Μάλιστα κύριοι, εγώ! Εγώ, που έκανα κάθε φορά 15 χιλιόμετρα με το αμάξι για να πάω να πάρω βιολογικά φρούτα, βιολογικά λαχανικά, βιολογικά μακαρόνια, βιολογικό γάλα, βιολογικό μέλι. Εγώ, που δεν αγόρασα ποτέ ψωμί από τον φούρνο αλλά έπαιρνα δικό μου αλεύρι και το έφτιαχνα στο σπίτι για να ξέρω ότι είναι φτιαγμένο από αγνά υλικά. Εγώ, που δεν έβαλα στο στόμα μου ποτέ τίποτα μεταλλαγμένο, ούτε σόγια, ούτε λιναρόσπορο, ούτε καλαμπόκι παρά μόνο τα ψώνιζα από εξεζητημένα καταστήματα για να πάρω τα καλά. Εγώ, που δεν γεύτηκα ποτέ κανένα «Ε», ούτε συντηρητικό, ούτε χρωστική, ούτε γαλακτοματοποιητή, ούτε γλυκαντικό! Δεν ξέρω τι πάει να πει συσκευασία. Δεν έμαθα ποτέ. Ούτε χυμό, ούτε αναψυκτικό, ούτε τόνο, ούτε μπάρα, ούτε δημητριακά, ούτε κράκερς, ούτε κριτσίνια, ούτε χαλβά, ούτε σοκολάτα -και ας έγραφε υγείας- ούτε τίποτα!

Εγώ να αρρωστήσω; Εγώ, που ούτε καν το νερό της βρύσης δεν έχω πιει ποτέ μου αλλά ούτε κι’ απ’ αυτά τα φθηνιάρικα, τα κακοσυντηρημένα εμφιαλωμένα νερά που κυκλοφορούν στο εμπόριο και σκορπούν τον θάνατο από τα χημικά που απελευθερώνουν όταν αντιδρά το υλικό με το περιεχόμενο.

Που στο καλό είναι αυτός ο αναπτήρας …

Και τώρα τι; Τζάμπα τόσος κόπος; Τζάμπα τόση ταλαιπώρια; Τζάμπα τόση γιούχα από φίλους; Ο ξενέρωτος της παρέας ήμουνα μια ζωή! Ποτέ δεν ξενύχτησα, ποτέ! Ούτε μια φορά! Ποτέ δεν πήγα σε κλαμπ και ποτέ δεν έκατσα σ’ αυτές τις άθλιες ταβέρνες που σερβίρουν τα μεζεδάκια τους μέσα στα χιλιοτηγανισμένα λάδια και στις κακοσυντηρημένες σάλτσες τους. Ποτέ δεν βρέθηκα ξενυχτισμένος να τρώω το «βρώμικο» στο αεροδρόμιο πέντε η ώρα το πρωί.

Άστα να πάνε… Τελικά άμα είναι να το πάθεις θα το πάθεις! Στα γονίδια είναι όλα! Ξέρω ένα παππού από το χωριό που έπινε και κάπνιζε τρία πακέτα την ημέρα και έτρωγε ότι ήθελε και πέθανε 92 χρονών.

…. Ε…. εντάξει για να είμαι ειλικρινής δεν τον γνώρισα ποτέ αυτόν τον παππού. Αλλά σίγουρα κάπου θα υπήρξε. Αφού τον ξέρουν όλοι!

Εγώ να αρρωστήσω; Γιατί; Ανάβω ένα τσιγάρο.

ΣσσςΦφφφ….ααααχχχχ…. τι απόλαυση… Σίγουρα κάπου θα υπήρξε αυτός ο παππούς… γιατί αλλιώς… αλλιώς θα πρέπει να έκανα λάθος… Και τώρα τι; Τι να πω στα παιδιά μου; Ότι δεν με ένοιαζε; Ότι δεν ήξερα; Ότι δεν τα αγαπούσα; Τι να αφήσω πίσω στο χαρτί; Να πω ότι ήμουν άτυχος; Μα το Θεό και τι δεν θα έδινα για να εξαγοράσω πίσω μερικές στιγμές. Και τι δεν θα έδινα να έλεγα «ναι» στο παλικάρι μου όταν με παρακαλούσε να τον κυνηγήσω γύρω απ΄ το τραπέζι. Και τι θα έδινα για να παίξω κρυφτό με τον άλλον όταν μου το ζητούσε επίμονα. Και τι δεν θα έδινα να έφτιαχνα πύργους με τα βιβλία και τα λέγκο με το κορίτσι μου όταν αυτή με προσκαλούσε στον δικό της κόσμο. Αλλά εγώ έπρεπε να βγω έξω στην βεράντα. Έπρεπε να πάρω τη δόση μου. Έπρεπε να καπνίσω. Σκέφτομαι! Σκέφτομαι…. Σκέφτομαι….. ότι…

….κατάπια την κάμηλον! Ανάβω ένα τσιγ… Όχι! Δεν θα το ανάψω το ρημάδι! Παναγιά μου βοήθα με, ας μην είναι πολύ αργά.

Αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν ότι το κάπνισμα δεν αποτελεί διατροφικό στοιχείο.

Σχετικά με τον δημιουργό

Αντρέας Κωνσταντίνου / Διαιτολόγος-Διατροφ...

Δαιτολόγος Διατροφολόγος