Dr Plus - Diatrofi

e-food άρθρα Άσκηση e-food

ΜΙΚΡΟΙ ΜΑΧΗΤΕΣ-ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΡΩΕΣ

 

Τα οφέλη της εισαγωγής στον αθλητισμό σε προσχολική ηλικία είναι πολύ περισσότερα από όσα φαντάζεται ένας γονιός, όταν αποφασίζει να γράψει το παιδί του σε κάποιον αθλητικό σύλλογο.

Ο καθένας από εμάς πιστεύει πως είναι ζωτικής σημασίας να ασχοληθεί το παιδί του με τον αθλητισμό, καθώς είναι επιθυμητό να αποκτήσει εάν γερό σώμα μέσω μιας δραστηριότητας, με την οποία θα ψυχαγωγείται, ενώ ταυτόχρονα κοινωνικοποιείται ομαλά, συνάπτοντας επαφές με συνομήλικους και αρχίζοντας σιγά σιγά να «απαγκιστρώνεται» από την προσκόλληση στην οικογενειακή εστία.

Βεβαίως αυτοί οι λόγοι είναι πολύ σημαντικοί. Όμως, πίσω από αυτή την απόφαση των γονιών, κρύβεται εάν βαθύτερο υπόβαθρο, το οποίο έχει την ισχύ να καθορίσει όλη τη πορεία της ζωή του παιδιού, πλάθοντας το ήθος του χαρακτήρα και τα ιδανικά του.

Το παιδί μέσα από τη δίοδο του στον αθλητισμό, αφοσιώνεται με βαθιά πιστή και θέληση σε κάτι, που νοηματοδοτει την ύπαρξή του και το κάνει να νιώθει σημαντικό. Βάζει πάθος, μεράκι, θάρρος σε κάθε βήμα για να έρθει πιο κοντά στην επίτευξη του στόχου του και κάτ’ επέκταση πιο κοντά στον εαυτό του. Η ώρα, που βρίσκεται αντιμέτωπο με τη καθημερινή του πρόκληση, είναι μια ιερή στιγμή, μέσα από την οποία του δίνεται η ευκαιρία να αναδείξει όλο το ψυχισμό του, τον εσωτερικό του πλούτο, να επιδείξει θάρρος και να τολμήσει ακόμα και αυτό που φοβάται, πως δεν μπορεί να καταφερει. Έτσι, καλλιεργεί κρυμμένες αρετές και ανακαλύπτει χαρίσματα, τα οποία τροφοδοτεί, ώστε να υπερισχύσουν των αδυναμιών του.

Ο αθλητισμός μπορεί να γίνει το όχημα για το ταξίδι στη ψυχή του και την απελευθέρωση της. Μπορεί να αποτελέσει «πυξίδα» για την ανακάλυψη της ιδιαίτερης φύσης του κάθε ανθρώπου και της αποστολής του. Από τα πρώτα κιόλας βήματα του, θα αρχίζει να αισθάνεται πως πέρα από τη σωματική δύναμη, που αρχίζει να αποκτά, υπάρχει και κάτι άλλο ανώτερο μέσα του, που ανεπαίσθητα, το κατευθύνει. Υπάρχει μια εσωτερική φλόγα από το πυρήνα του, η οποία κάθε στιγμή το ωθεί να θέλει να υπερβεί, όχι μόνο τον αντίπαλο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό του. Ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνει να μάχεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο, γίνεται μια ”τέχνη ” την οποία χρησιμοποιεί μετέπειτα για την επίτευξη των στόχων του στην αρένα της ζωής.

Όλες αυτές οι αρετές που προσκομίζει μέσω του αθλητισμού, θα γίνουν τα ”θεϊκά” του όπλα στο παιχνίδι της ζωής και όλα τα μαθήματα από τις ήττες του μετατρέπονται σε αποθησαυρισμένη σοφία για κάθε αποτυχία που συναντά. Ο λόγος για αυτήν την πνευματική διδασκαλία είναι ότι το «παιχνίδι», δεν εμπεριείχε μόνο «νίκες» και επιβράβευση, αλλά και ότι το παιδί σαν αθλητής έπεσε πολλές φορές και χτύπησε. Όμως, έπρεπε να σηκωθεί γρηγορά και να συνεχίσει. Έχασε πολλές φορές, αλλά πάντα είχε την ευκαιρία της επομένης δοκιμασίας, ώστε να σταματήσει να απελπίζεται και να μην χάνει τη πιστή του. Αυτή λοιπόν η νοοτροπία θα τον κάνει ως ενήλικα να μην πτοείται με την αποτυχία, γιατί στάθηκε το θεμέλιο της επιτυχίας του, καθώς τον δίδαξε να ανέχεται το σκοτάδι, αλλά να κυνηγάει το φως. Έτσι, μαθαίνει να αγαπά πια όχι μόνο τη μέρα, αλλά και τη νύχτα γιατί, τόσο τις «νίκες», όσο και τις «ήττες» του, που ολοκλήρωσαν την εξελικτική του πορεία.

Τέλος, μείζονος σημασίας είναι αυτό, που σου μένει τελικά από κάθε εμπειρία της ζωής σου. Η εμπειρία, λοιπόν, του αθλητισμού πάνω στην οποία επένδυσε βαθιά και ουσιαστικά το παιδί, γίνεται τελικά το καταφύγιο της ψυχής του, στήριγμα του και η σανιδά σωτήριας του σε δύσκολους καιρούς. Όταν η απογοήτευση και το αίσθημα εγκατάλειψης και μοναξιάς το κυριεύουν, το «παιδί» και αργότερα ο ενήλικας, στρέφεται σε αυτό το «πολύ δικό του κομμάτι», που το καθόρισε και δεν το πρόδωσε ποτέ. Αυτό το «κομμάτι» του, θα του υπενθυμίζει πάντα «ποιος είναι πραγματικά» όταν το άγχος, η πίεση τη καθημερινότητας και οι απογοητεύσεις, επειδή δεν γίνονται τα πράγματα κατά το προσδοκώμενο, το συρρικνώνουν και το βουλιάζουν στην ανυπαρξία.

Εν κατακλείδι, όταν ένα παιδί μεγαλώσει μέσα στον αθλητισμό, τότε αυτός έχει την δύναμη να γίνει σαν δεύτερη φύση, ώστε να αντιμετωπίζει την ζωή του σαν να στέκεται να στέκεται στην «αφετηρία» της αρένας πριν από τον αγώνα. Αλλά και αν «χάσει» να έχει μάθει ότι πρέπει να σηκωθεί και χαράξει και πάλι το δρόμο του στο φωτός.

photo by

Σχετικά με τον δημιουργό

Φραγγελακη / Γυμνάστρια

Απόφοιτος ΤΕΦΑ καθηγήτρια χορου