Γενικά

Παθήσεις και ρήξεις του Αχίλλειου τένοντα.

 Ο Αχίλλειος τένοντας είναι ο παχύτερος και ισχυρότερος τένοντας του ανθρωπίνου σώματος. Βρίσκεται στο οπίσθιο τμήμα του ποδιού μας, πίσω και πάνω από την πτέρνα. Έχει υπολογιστεί ότι κατά το τρέξιμο στον αχίλλειο τένοντα ασκούνται δυνάμεις 8πλάσιες του βάρους μας, ενώ σε σπριντ μπορεί να φτάσουν και το 16πλάσιο!

Παθήσεις του τένοντα (οξείες τενοντίτιδες, χρόνιες τενοντοπάθειες και ενθεσοπάθειες) και πολύ περισσότερο οι ρήξεις αυτού (οξείες ή χρόνιες εκφυλιστικές) οδηγούν σε μόνιμη δυσλειτουργία της βάδισης και σε έκπτωση της απόδοσης ενός αθλητή ή ακόμη και στο τέλος της καριέρας του. Η πρόληξη των παθήσεων  του Αχιλλείου αλλά και η έγκαιρη αντιμετώπισή τους είναι σημαντική για την αποκατάσταση της βάδισης αλλά και της λειτουργικότητας του πάσχοντος σκέλους.

Παράγοντες που οδηγούν σε παθήσεις ή ρήξεις του Αχιλλείου περιλαμβάνουν¨(α) την ηλικία (δικόρυφη κατανομή με αυξημένη συχνότερα σε ηλικίες 20-25 και 35-45 ετών), (β) το φύλο (10 φορές συχνότερα σε άνδρες ), (γ) τη λήψη αντιβιωτικών (κινολόνες) και φαρμάκων για τη χοληστερίνη (στατίνες), (δ) τις τοπικές εγχύσεις κορτιζόνης (η κορτιζόνη μπορεί να βοηθάει στην ύφεση του πόνου, αδυνατίζει όμως τον τένοντα και αναστέλλει την όποια αναγεννητική ικανότητα διαθέτει) (ε) το κάπνισμα (μειώνει την τοπική αγγειακή κυκλοφορία), και (στ) συμμετοχή σε αθλήματα με τρέξιμο, άλματα, απότομες επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις, όπως ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλλεϋ και τέννις.
Σε χρόνιες τενοντοπάθειες και ενθεσοπάθειες που καταπονούν πολλούς αθλητές, εφαρμόζονται ελάχιστα παρεμβατικές τεχνικές αποσυμπίεσης του Αχιλλείου τένοντα με οστεοτομία του οπίσθιου τμήματος της πτέρνας, τεχνικές έγχυσης αυξητικών παραγόντων (PRPs), δίδονται οδηγίες για κατάλληλα υποδήματα και ειδικά πέλματα αποφόρτισης ενώ οι αθλητές ακολουθούν εξειδικευμένα προγράμματα ασκήσεων ή φυσικοθυεραπείας.

Οι αυτόματες ρήξεις του Αχίλλειου είναι αρκετά συχνές σε άτομα μέσης ηλικίας (30-40 ετών) κατά την διάρκεια αθλητικής δραστηριότητας. Ο αθλητής κατά την διάρκεια της άθλησης μετά από απότομο άλμα αισθάνεται ένα διαξιφιστικό πόνο στην περιοχή της γάμπας και έχει την αίσθηση «ότι κάποιος αντίπαλος τον κτύπησε».
Η ρήξη του Αχίλλειου είναι χειρουργική πάθηση και είναι απαραίτητη η αποκατάσταση της συνέχειας του τένοντα. Τα τελευταία χρόνια στις οξείες ρήξεις του Αχίλλειου η αποκατάσταση μπορεί να γίνει με κλειστή τελικο-τελική συρραφή του τένοντα χωρίς ανοικτή τομή στο δέρμα. Η μέθοδος αυτή έχει τα ίδια αποτελέσματα με την ανοικτή συρραφή, έχει όμως πολλά πλεονεκτήματα. Ο ασθενής έχει λιγότερο πόνο και μικρότερους κινδύνους φλεγμονής ή προβλήματα από το δέρμα (νέκρωση). Βέβαια σε χρόνιες ρήξεις ή σε εκτεταμένες βλάβες αλλά και σε αποσπαστικές ρήξεις του Αχιλλείου από την κατάφυσή του στην πτέρνα, απαιτούνται ανοικτές επεμβάσεις. Στις επεμβάσεις αυτές εφαρμόζονται πολλές διαφορετικές τεχνικές αποκατάστασης της ρήξεις του Αχιλλείου τένοντα με χρησιμοποίηση ισχυρών ραμμάτων και τενόντιων μοσχευμάτων.

Εικόνα 1,2. Ενθεσοπάθεια Αχιλλείου τένοντα σε αθλητή μεγάλων αποστάσεων. Πραγματοποίηση οστεοτομίας πτέρνης και έγχυση αυξητικών παραγόντων (PRPs).

Εικόνα 3. Εκφυλιστική τενοντοπάθεια Αχιλλείου σε επαγγελματία καλαθοσφαιριστή. Χειρουργικός καθαρισμός της εκφυλιστικής εστίας και έγχυση αυξητικών παραγόντων (PRPs).

Εικόνα 4. Οξεία ρήξη Αχιλλείου τένοντα σε αθλητή βόλλευ. Διαδερμική συρραφή χωρίς χειρουργική διάνοιξη του δέρματος.

Σχετικά με τον δημιουργό

ΙΩΑΝΝΗΣ Κ.ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΚ.ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΗΣ

Ο κος Ι. Τριανταφυλλόπουλος είναι Επίκουρος Καθηγητής Ορθοπαιδικής με Ερευνητικό και Διδακτικό έργο στο Εργαστήριο Έρευνας Παθήσεων του Μυοσκελετικού Συστήματος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών που στεγάζεται στο Νοσοκομείο ΚΑΤ Κηφισιάς. Το ερευνητικό του ενδιαφέρον εστιάζεται στα μεταβολικά νοσήματα των οστών (οστεοπόρωση), τις οστεοαρθρίτιδες και τις παθήσεις του αρθρικού χόνδρου. Το διδακτικό του έργο αφορά την εκπαίδευση φοιτητών της ιατρικής σχολής, ειδικευομένων της ορθοπαιδικής, μεταπτυχιακών φοιτητών και υποψηφίων διδακτόρων. Συμμετέχει σε πειραματικές και κλινικές μελέτες, ερευνητικά προγράμματα, συγγραφή διπλωματικών εργασιών και διδακτορικών διατριβών.

Το κλινικό και χειρουργικό του έργο αφορά στις αθλητικές κακώσεις, τα σύνδρομα υπερκαταπόνησης, τις παθήσεις του αρθρικού χόνδρου, τις οστεοτομίες των άκρων, τις αρθροπλαστικές των αρθρώσεων και τα μεταβολικά νοσήματα των οστών.