Διατροφικές διαταραχές Ψυχολογία

Η ΔΙΑΙΤΑ ΤΟΥ ΚΛΟΟΥΝ

Ποια είναι άραγε η πρώτη εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε έναν …Κλόουν;

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα τον περιέγραφαν με βάση την συνολική του εικόνα και συμπεριφορά, ως «έναν αστείο, πολύχρωμο γκαφατζή με τεράστια παπούτσια και μια κόκκινη μύτη, με μόνη του ασχολία να κάνει τον κόσμο να γελάει με τα ατέλειωτα κόλπα και τις χαζομάρες του».

Άλλοι, πιο επικεντρωμένοι σε λεπτομέρειες της έκφρασής του, θα σχολίαζαν πως «ο Κλόουν έχει ένα πρόσωπο με τόσο βαρύ μακιγιάζ, ώστε το ζωγραφισμένο χαμόγελο στα χείλη του δεν σβήνει από πάνω του, ό, τι και να συμβαίνει στον ίδιο ή γύρω του.»

Είναι βέβαια και κάποιοι, που για τους δικούς τους λόγους έχουν αναπτύξει την λεγόμενη «φοβία των κλόουν», γι’ αυτό και η περιγραφή τους θα ήταν μάλλον δυσάρεστη.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι, λίγοι άνθρωποι, που έχουν εντρυφήσει στην λεγόμενη «Τέχνη του Κλόουν», (“Art of Clowning”), ανακαλύπτοντας με μεγάλη τους έκπληξη πόσο πραγματικά παρεξηγημένος είναι ο καημένος ο Κλόουν. Φυσικά, Κλόουν με τις παραπάνω περιγραφές θα συναντήσουμε συχνά, αλλά όσοι από μας γνωρίζουμε τι εστί πραγματικός Κλόουν, θα δίναμε μια εντελώς διαφορετική περιγραφή. Έχοντας λοιπόν αποκτήσει στη ζωή μου την ευλογία να συμμετάσχω σε αρκετά βιωματικά εργαστήρια Clowning, μπορώ να σας εγγυηθώ ότι η Τέχνη του Κλόουν είναι μια βαθιά φιλοσοφημένη προσέγγιση της ίδιας της ζωής. Για να δούμε λοιπόν κάποια από τα χαρακτηριστικά ενός πραγματικού Κλόουν:

Ο Κλόουν δεν κρίνει και δεν συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους.

Ο Κλόουν επιδιώκει πάντα τη σύνδεση, τη σχέση με τους άλλους και με τον Κόσμο.

Ο Κλόουν δεν ζει στο παρελθόν ούτε στο μέλλον αλλά στο παρόν, στο Εδώ και Τώρα.

Ο Κλόουν έχει μια φυσική, αυθεντική περιέργεια για τον Κόσμο γύρω του.

Ο Κλόουν είναι ένας εξερευνητής που εμπνέεται και παθιάζεται από το να γεύεται, να αγγίζει και να ανακαλύπτει καινούρια πράματα με τις αισθήσεις του, σαν να τα βλέπει όλα για πρώτη φορά.

Ο Κλόουν αποδέχεται αυτό που του συμβαίνει, είτε αυτό είναι μια βροχερή μέρα, είτε είναι ένα μποτιλιάρισμα στο δρόμο. Εκφράζει τα συναισθήματά του ακόμα και όταν απογοητεύεται, χωρίς όμως να γκρινιάζει, αρνούμενος έτσι να δεχθεί την πραγματικότητα.

Ο Κλόουν γελάει όταν χαίρεται.

Ο Κλόουν κλαίει όταν λυπάται.

Ο Κλόουν είναι δημιουργικός γιατί η έννοια της παθητικότητας δεν υφίσταται στον κόσμο του.

Ο Κλόουν απολαμβάνει πραγματικά τα ωραία πράγματα, όπως το να φάει μια σοκολάτα ή να θαυμάσει ένα ηλιοβασίλεμα.

Ο Κλόουν αγαπάει το να μοιράζεται με τους άλλους.

Ο Κλόουν αγαπάει την διαδραστικότητα και την επικοινωνία με τους άλλους γύρω του.

Ο Κλόουν δεν υπεραναλύει τα προβλήματά του και δεν προσπαθεί να έχει τον πλήρη έλεγχο όλων των καταστάσεων.

Ο Κλόουν είναι αστείος όχι επειδή προσπαθεί να είναι αστείος, αλλά επειδή το χιούμορ του πηγάζει από μέσα του, είναι κάτι φυσικό.

Ο Κλόουν δεν είναι κλόουν επειδή φοράει μια πολύχρωμη στολή και μια κόκκινη μύτη. Ο κλόουν είναι κλόουν επειδή αυτή είναι η στάση ζωής του.

Ο Κλόουν δεν ξεκινά να είναι κλόουν μόνο μέσα σε ένα Τσίρκο, ο Κλόουν είναι Κλόουν παντού και πάντα.

Ο Κλόουν είναι σαν ένα παιδάκι. Όχι ηλικιακά, αλλά έχει μια έμφυτη παιδικότητα επειδή η αθωότητα είναι ζωντανή μέσα του.
Όλοι μας κρύβουμε μέσα μας ένα παιδάκι, χωρίς όμως να είναι δεδομένο ότι του δίνουμε την προσοχή που του αξίζει για να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα και ως ενήλικες.

  Άρα… Μήπως όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν Κλόουν, που περιμένει πως και πώς:

να παίξει μαζί μας,

να μας κάνει να γελάσουμε,

να μας κάνει να γνωρίσουμε και να ανακαλύψουμε καινούρια, μικρά καθημερινά πράματα που ίσως είναι ήδη κοντά μας αλλά δεν τα προσέχουμε,

να μας κάνει να σταματήσουμε μέσα στη βιασύνη μας, να πάρουμε μερικές βαθιές ανάσες και να γυρίσουμε στο Εδώ και Τώρα,

να μας κάνει να δούμε τους άλλους σαν πιθανούς φίλους για παιχνίδι και όχι σαν εχθρούς,

να μας κάνει να δούμε τον εαυτό μας με μια νέα ματιά, εστιάζοντας στην ομορφιά του Όλου, αντί να κοιτάμε τον εαυτό μας σαν ένα κομματιασμένο παζλ, με το να εστιάζουμε στα σημεία πάνω μας που αρνούμαστε πεισματικά να αγαπήσουμε,

να μας εμπνεύσει και να μας γεμίσει όρεξη για δημιουργικότητα αντί να εγκλωβιζόμαστε σε αυτοκαταστροφικές σκέψεις και συμπεριφορές,

να μας δώσει ελπίδα αντί για καταδίκη,

να μας θυμίσει ότι η κάθε μέρα είναι ένα νέο ξεκίνημα, είναι μια νέα ευκαιρία για βήματα σε νέα μονοπάτια,

να μας δείξει ότι η ομορφιά από μόνη της δεν σε κάνει ευτυχισμένο αν δεν αγαπάς,

να μας μάθει να αγαπάμε χωρίς όρους,

να μας μάθει να ζητάμε όταν έχουμε ανάγκη χωρίς εγωισμούς,

να μας μάθει να δίνουμε όχι επειδή μας το ζητάνε αλλά επειδή είναι πηγαία συνέπεια της πληρότητας,

να μας μάθει να μην κολλάμε σε αριθμούς που μας εγκλωβίζουν,

να μας βγάλει μέσα από το κουτί για να δούμε την μεγαλύτερη εικόνα έξω από αυτό και να κινηθούμε ελεύθεροι,

να μας ενθαρρύνει να πειραματιστούμε και να πάρουμε ρίσκα,

να μας μάθει ότι δεν χρειάζεται να φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι φοβόμαστε

να μας μάθει ότι κανένα συναίσθημα δεν είναι κακό ή λάθος,

να μας μάθει να συμβιώνουμε με το σώμα μας, με το είναι μας, με τα θέλω μας, με τον Ενήλικα μέσα μας, με τον Γονιό μέσα μας και κυρίως,

να μας αγκαλιάσει όπως ένα παιδάκι, για το οποίο η αγκαλιά είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο.

Τώρα, για όσους από εσάς αναρωτιέστε, τι σχέση μπορεί να έχει η δίαιτα με όλα αυτά, ας ξανακάνω την ίδια ερώτηση που έκανα στην αρχή:

Πως θα περιγράφατε την έννοια της δίαιτας;

Κάποιοι -ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα- θα έλεγαν ότι δεν έχουν γνώμη για το συγκεκριμένο θέμα, μιας και δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ στη ζωή τους με δίαιτες. Κάποιοι άλλοι, θα εξέφραζαν μια αρνητική γνώμη, βασισμένη είτε σε προσωπικές τραυματικές εμπειρίες, είτε παρακολουθώντας αγαπημένα τους πρόσωπα να ταλαιπωρούνται σε μια ατέρμονη, άνιση και άδικη μάχη με τη μέγαιρα-δίαιτα. Η μεγάλη πλειοψηφία όμως, πριν σχολιάσει θα ξεκινούσε με έναν αναστεναγμό, εκφράζοντας στη συνέχεια με παράπονο πως η δίαιτα είναι ο μόνος τρόπος ζωής που ξέρουν, έχοντας δοκιμάσει πλήθος διαφορετικών μεθόδων δίαιτας από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους. Τέλος, θα υπάρξουν σίγουρα και τα άτομα που θα πουν ότι κάθε στερητική δίαιτα είναι σίγουρα μια μέθοδος αποτυχημένη, καθώς και ότι ο μόνος τρόπος για αλλαγή είναι η απόκτηση γνώσεων για το σώμα μας, για την ισορροπημένη διατροφή και για την σημασία της άσκησης, με ταυτόχρονη εφαρμογή των γνώσεων αυτών έμπρακτα. Περισσότερα όμως για θέματα διατροφής καλύτερα να σας τα πει ο καλός σας φίλος, ο διατροφολόγος.

Συνοψίζοντας: Δεν είναι μόνο η έννοια του Κλόουν που είναι παρεξηγημένη. Η ίδια η έννοια της δίαιτας είναι παρεξηγημένη. Αυτοτιμωρία, στέρηση, ατέλειωτη προσπάθεια και απογοήτευση, ένας φαύλος κύκλος με στόχο την πολυπόθητη αλλαγή που τελικά πέφτει στο κενό, με αποτέλεσμα η έννοια της δίαιτας σήμερα να έχει δεινούς, ταλαίπωρους ακόλουθους, που πασχίζουν μια ζωή με χίλιες δυο διαφορετικές εκδοχές θαυματουργών λύσεων και απρόσφορων προσδοκιών, ή ορκισμένους εχθρούς που καταλήγουν να φτάνουν στο άλλο άκρο. Για όλους λοιπόν τους παραπάνω και όχι μόνο, έχω να προτείνω την εξής δίαιτα:

Δοκιμάστε να προσθέσετε – από σήμερα κιόλας, όχι αύριο- στο καθημερινό σας διαιτολόγιο τις παραπάνω συμβουλές του Κλόουν σαν στάση ζωής, και σας εγγυώμαι ότι πολύ σύντομα θα δείτε τον εαυτό σας, το σώμα σας, όλη σας την ύπαρξη με άλλα μάτια, και τότε, μόνο τότε, είναι που θα ξεκινήσει και η περιβόητη αλλαγή που τόσο πολύ όλοι μας πασχίζουμε να καταφέρουμε. Μια αλλαγή μόνιμη, όχι απλά μια γρήγορη, εποχιακή λύση που θα μας οδηγήσει με τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές πίσω στις παλιές μας συνήθειες. Ωραία. Τώρα, έχοντας αυτή τη νέα προσέγγιση της ζωής, ας ερωτηθούμε όλοι:

Πως θα περιγράφαμε … τον Άνθρωπο;

Τον χαρακτηρίζουμε με βάση την εξωτερική του εικόνα; Αν δηλαδή είναι αδύνατος ή παχύς, ψηλός ή κοντός, όμορφος ή άσχημος; Θα τον χαρακτηρίσουμε με βάση την συμπεριφορά του; Αν δηλαδή είναι ευγενικός ή αγενής, δοτικός ή εγωιστής, εσωστρεφής ή κοινωνικός; Θα τον χαρακτηρίσουμε με βάση τις κατακτήσεις του; Αν δηλαδή είναι επιτυχημένος στο επάγγελμά του, αν έχει βγάλει πολλά λεφτά, αν έχει μια όμορφη οικογένεια και ένα καλό όνομα στην κοινωνία; Ή μήπως θα γινόμασταν κ εμείς ένας Κλόουν, που δεν θα βιαζόταν να χαρακτηρίσει κανέναν, αλλά αντί για αυτό να παρατηρήσει, να θαυμάσει, να αποδεχτεί και να επιδιώξει τη σύνδεση; Αν λοιπόν δεν μπορούμε να αντισταθούμε στη δύναμη της Ταμπέλας, ας είναι η μόνη ταμπέλα που βάζουμε –πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους άλλους- μια ταμπέλα με την επιγραφή:

«Αγκάλιασέ με!»

mov_keadd-212x300Σημείωση προς ειδικούς: Αν είσαι επαγγελματίας υγείας εξειδικεύσου σε θέματα διαχείρισης διατροφικών διαταραχών μέσω της εκπαίδευσης Master Practitioner on Eating Disordes του Κέντρου Εκπαίδευσης & Αντιμετώπισης Διατροφικών Διαταραχών. Περισσότερες πληροφορίες στο Link www.keadd.gr καθώς και τις Προσεχείς Εκπαιδεύσεις ΕΔΩ

Αν αναζητείς Πιστοποιημένο Επαγγελματία Υγείας από το NCFED στις Διατροφικές Διαταραχές δες στο Δίκτυο Συνεργαζόμενων Επαγγελματιών Υγείας ΕΔΩ

Σχετικά με τον δημιουργό

Βιβή Τουφεξή Κοινωνική Λειτουργός

Η Βιβή Τουφεξή γεννήθηκε το 1981 στην Αλεξανδρούπολη όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε Κοινωνική Εργασία στο Diaconia Polytechnic University of Helsinki στη Φινλανδία. Στη συνέχεια παρακολούθησε μονοετές μεταπτυχιακό προγραμμα πάνω στην Ψυχοθεραπεία Μέσω Τέχνης στο Institute for Arts in Therapy and Education of London στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε στην Ψυχιατρική Κλινική του Π.Γ.Νοσοκομειου Αλεξανδρούπολης, ενώ ταυτόχρονα ολοκλήρωσε το διετές πρόγραμμα σπουδών (MSc) Κοινωνικής Ψυχιατρικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Τα τελευταία 3 χρόνια εργάζεται ως Κοινωνική Λειτουργός στο Παιδικό Χωριό SOS Θράκης, ενώ η καλλιτεχνική της δραστηριότητα αφορά ολοκλήρωση μονοετούς εργαστηρίου Comics και συμμετοχή σε μουσικά σχήματα, όπως οι Around The Box.