Dr Plus - Diatrofi

Ψυχολογία

Γιατί τα μαύρα ρούχα, καθρεφτίζουν την θλίψη

Γράφτηκε απο Μαριλένα Πετράκη

«Μαύρη μέρα η σημερινή», «μαύρη η ζωή μου μετά από το αντίο», «μου μαύρισε την ψυχή», «φταίει η μαύρη τύχη μου»,… είναι μερικές φράσεις που χρησιμοποιούν άτομα που έχουν πληγωθεί πολύ, έχουν πονέσει τόσο βαθιά, που όσο ψάχνουν μέσα τους να δουν τι απέμεινε «τα βλέπουν όλα μαύρα».

Το μαύρο συμβολίζει το σκοτάδι, την θλίψη, το κενό, την απελπισία, την καταστροφή, το φόβο και την απώλεια. Όσοι άνθρωποι λοιπόν έρχονται αντιμέτωποι με τις παραπάνω καταστάσεις, βλέπουν συχνά «σκούρα τα πράγματα». Συνήθως, η οικειότητα με το «σκοτάδι» τους κάνει να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το πολύχρωμο περιβάλλον τους και να κλείνονται στο δικό τους μουντό και μελαγχολικό κόσμο. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που επιλέγουν συνήθως να μείνουν μόνοι στο σπίτι, να κοιμούνται με τις ώρες, να ξυπνάνε με ανέκφραστο πρόσωπο και με σώμα χωρίς ενέργεια. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που φαίνονται σαν να έχουν παραιτηθεί. Είναι εκείνοι που δείχνουν να μην ακτινοβολούν πια. Αυτοί που, μοιάζει σαν να, έχουν χάσει κάθε ελπίδα, κάθε λάμψη, κάθε όρεξη για ζωή.

Αν δούμε όμως τα πράγματα από άλλη οπτική; Ίσως, αν μπορέσουμε να διαβάσουμε τα «σκοτεινά βλέμματα» αυτών των ατόμων, να καταφέρουμε να ανακαλύψουμε την αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτό τον καμβά. Η ανάμειξη διαφόρων χρωμάτων έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός σκούρου χρώματος. Ίσως λοιπόν εκείνοι οι άνθρωποι κάποτε να έλαμπαν πολύ. Ίσως να είχαν φορέσει πολύχρωμα ρούχα, να είχαν μια φανταχτερή ζωή, να ξυπνούσαν με χαρά και να φώτιζαν όλο τον κόσμο με το λαμπερό τους χαμόγελο και τα μοναδικά τους όνειρα. Μπορεί ακόμη να έζησαν έναν έρωτα, μια αγάπη και τις συνέπειες αυτών.

Σε αυτό το σημείο ταιριάζει να αναφερθεί ότι ο κάθε άνθρωπος που μπαίνει στην ζωή μας έχει να μας δώσει και να μας πάρει κάτι. Είναι λογικό λοιπόν να προκαλεί κάποια αλλαγή στον εαυτό μας, είτε αυτή είναι θετική, είτε αρνητική. Αυτό κυρίως οφείλεται στο πάρε- δώσε. Υπάρχουν εκείνοι που γεμίζουν την ζωή μας με χρώματα και όμορφες ζωγραφιές. Ζωγραφιές που θυμίζουν την αγνότητα της παιδικής ηλικίας και κρύβουν μέσα τους τρυφερότητα, ζεστασιά, αγάπη και ανεμελιά. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που χαράζουν βαθιά σημάδια στις ψυχές μας, κάνοντάς τις να ματώνουν και να πονάνε πολύ. Σημάδια που θυμίζουν στιγμές θλίψης, αγανάκτησης, μοναξιάς και μαρασμού. Οι τελευταίοι συνήθως φέρνουν μπόρα και προκαλούν σύγχυση και αναταράξεις στις ζωές μας. Το αποτέλεσμα αυτών βάφεται συχνά με χρώμα μαύρο.

Οι άνθρωποι εκείνοι που έχουν σκοτεινό βλέμμα, έχουν περάσει κάποια τέτοια δοκιμασία στην ζωής τους. Ζήτησαν κάποτε να αγαπηθούν από ανθρώπους που αδυνατούσαν να το κάνουν. Παρέδωσαν την ψυχή τους σε χέρια βρώμικα. Μοιράστηκαν τα όνειρά τους με άτομα που δεν ήξεραν να πετάνε. Θέλησαν να ακουστούν απο αυτιά που δεν το είχαν κάνει ποτέ άλλοτε και άφησαν γυμνά τα σώματά τους, μπροστά σε μάτια που διψούσαν μονάχα για σάρκα.

Όταν κάποιος άνθρωπος βιώνει στενάχωρα συναισθήματα, όταν κάποια ψυχή νιώθει να είναι κενή, κατεστραμμένη, φοβισμένη, αβοήθητη και λερωμένη, συνήθως επιλέγει να βαφτεί με χρώμα μαύρο.

Όταν κάποιος άνθρωπος αισθάνεται διαλυμένος, τα όνειρά του θρυμματίζονται, και όποιος δεν έχει κάτι να ονειρεύεται, αυτομάτως χάνει την όρεξη για ζωή. Αυτό συνήθως αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με την μελαγχολία- ζωγραφισμένη -στα μάτια τους. Παρατηρούν δηλαδή τον εαυτό τους να σπάει.

Μετά όμως την μπόρα, έρχεται η λιακάδα. Συνήθως, αυτά τα άτομα που ζούν για μέρες, μήνες ή χρόνια στο σκοτάδι τους καταφέρνουν τελικά να ανέβουν προς το φως. Η διαδρομή είναι σίγουρα δύσκολη και χρονοβόρα, τα βήματα δειλά και πολλές φορές ασταθή, η επιθυμία όμως για λίγο χρώμα αναγκαία. Αυτά τα άτομα καταλήγουν να έχουν πιο λαμπερά μάτια από ότι είχαν πριν, δυνατότερη όρεξη και επιθυμία για ζωή και μεγαλύτερη διάθεση για πραγματοποίηση των ονείρων τους. Οι άνθρωποι που κατάφεραν να ξεφύγουν από το σκοτάδι που είχαν μέσα τους, εκτιμούν πλέον κάθετί που συμβαίνει στη ζωή τους και το αντιμετωπίζουν ως μάθημα. Είναι ευγνώμονες ακόμη και για τα μικρά, τα απλά της καθημερινότητας.

Θα τους ακούσεις να λένε πως μέσα από αυτή την δυσκολία κατάφεραν να γνωρίσουν τον πραγματικό τους εαυτό, να δούν τα λάθη τους, τις δυνατότητές τους και να θέσουν εκ νέου τα προσωπικά τους όρια. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που μπορούν να ταυτιστούν με την φράση: «Μετά την καταιγίδα, έρχεται το ουράνιο τόξο». Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που δεν έχουν να φοβηθούν καμιά μπόρα πια, διότι πλέον δημιούργησαν οι ίδιοι το ουράνιο τόξο που τους ταιριάζει.

Το βαρέθηκαν το μαύρο, γι’ αυτό το διώχνουν.

Σχετικά με τον δημιουργό

Μαριλένα Πετράκη